Αν δεν είχα παιδί

Αν δεν είχα παιδί

Αν δεν είχες παιδί δεν θα ήσουν καλύτερα;

Είναι μερικές ερωτήσεις που σε σοκάρουν και σε βάζουν σε βαθύ προβληματισμό. Είναι εκείνες οι ερωτήσεις που σε κάνουν να κοιτάξεις λίγο πιο βαθιά μέσα σου και να δεις πράγματα για τον εαυτό σου που δεν θέλεις να τα βγάλεις στην επιφάνεια γιατί απλά δεν τολμάς να τα ξεστομίσεις.
Ήταν μια σοκαριστική ερώτηση από μια συνάδελφο.
Και η προφανής απάντηση :

Nαι θα έκανα παιδί ακόμα και αν ήξερα πως μέσα σε λίγο καιρό δεν θα υπήρχε ο άντρας μου.

Τροφή όμως και για δεύτερες σκέψεις. Αν δεν είχα παιδί πως θα ήμουν άραγε εγώ?
Αν δεν είχα παιδί θα ήμουν πιο ελεύθερη χωρίς τρελές αγωνίες για το τζιτζίκι, χωρίς τρελή κούραση και με πολύ χρόνο να οργανώσω και να ξανά ξεκινήσω την ζωή μου. Δεν θα υπήρχαν τα ξενύχτια με το τζιτζίκι , δεν θα υπήρχε το τρελό άγχος να γυρίσω γρήγορα από τη δουλειά , δεν θα προσπαθούσα συνεχώς να κάνω πράγματα για να γεμίζουμε το χρόνο μας. Ο χρόνος θα ήταν δικός μου να τον κάνω ότι θέλω. Να βγω έξω,να καθίσω ήρεμα στο σπίτι μου , να κάνω ένα μπάνιο με την ησυχία μου. Να πάω ένα ταξίδι χωρίς να κουβαλάω και ένα συρφετό πράγματα μαζί μου και να σκέφτομαι μήπως κουραστεί το τζιτζίκι και πως το ένα και πως το άλλο. Η τσάντα μου δεν θα είχε μόνιμα μέσα πάνες, μωρομάντηλα,παιχνίδια.
Αυτός όμως ο ελεύθερος χρόνος μήπως θα ήταν εις βάρος μου;
Θα ήμουνα μόνη και σε μια ηλικία – καλά δεν είμαι και τόσο μεγάλη –  που οι περισσότεροι φίλοι μου έχουν κάνει τις οικογένειές τους. Που σημαίνει ότι δεν έχουν ευκαιρίες πολλές για σούρτα φέρτα που θα ήθελα εγώ. Και η ζήλια για τις οικογένειες τους θα χτύπαγε κόκκινο. Γιατί μη μου πείτε ότι μετά από μια ηλικία δεν θέλεις και εσύ να έχεις οικογένεια!
Θα γυρνούσα με την ησυχία μου από την δουλειά θα έτρωγα θα χαλάρωνα και μετά; Θα ξεκινούσα τα τηλέφωνα να βρω παρέα για να βγω. Και αν δεν έβρισκα θα με έπιαναν τα νεύρα – με ξέρω καλά. Επειδή είμαι και άνθρωπος των άκρων  «όλα ή τίποτα” το πιο πιθανό είναι ότι θα το έριχνα στα ξενύχτια και στις κρεπάλες με παρέες «σαν βρω” . Ή θα καθόμουν και θα μιζέριαζα μόνη μου και θα καταριόμουν την  ζωή – αυτό το κάνω και τώρα – για το πως μου τα έφερε.
Τα όρια μου – ηλικιακά εννοώ –  για να κάνω παιδί με κάποιον άλλον θα στένευαν και ένα άγχος τρελό θα με έπιανε. Και θα έμπαινε και η σκέψη ότι πρέπει να παντρευτώ.
Διαβάζω τις παραπάνω γραμμές και κοιτάω την φωτογραφία από το τζιτζίκι μου και σκέφτομαι. Θα μπορούσα να αλλάξω την δήθεν ελευθερία μου με το χαμόγελό του, τις στιγμές που με αγκαλιάζει και με φιλάει και λέει μαμάκα μου; Όταν φωνάζει «έλα” για να χορέψουμε μαζί  ή για να του πιάσω το χέρι και να περπατήσουμε; Θα άλλαζα την μητρότητα και την απερίγραπτη αγάπη που νιώθω για το τζιτζίκι; Όλες τις υπέροχες εμπειρίες που έζησα και συνεχίσω να ζω, που μου γεμίζουν την ζωή; Θα άλλαζα όλα όσα έχω μάθει μέσα από το τζιτζίκι μου για τον ίδιο μου τον εαυτό;
Mάλλον όχι. Kαι λέω μάλλον γιατί  έμαθα με άσχημο τρόπο πως δεν υπάρχει τίποτα απόλυτο στη ζωή. Υπάρχει ένας άνθρωπος , το τζιτζίκι μου,που στηρίζεται απόλυτα σε μένα και αυτό μου δίνει δύναμη να συνεχίσω. Που «ρουφάει” από μένα όλες τις διακυμάνσεις της διάθεσής μου αλλά υπάρχει για μένα και εγώ γι’αυτόν. Που με «κράτησε” και δεν «χάθηκα”. Που μαθαίνω κάθε μέρα νέα πράγματα μέσα από τα μάτια ενός παιδιού και ξανά ανακαλύπτω τον κόσμο γύρω μου.
Εγωιστικό θα μου πείτε . Πάρα πολύ θα απαντήσω. Αυτός ο εγωισμός όμως με κράτησε και είμαι εδώ να παλεύω γι’αυτόν και  για μένα. Και όπως φαίνεται μου αρέσει πολύ αυτός ο αγώνας.
Οπότε αν ήξερα μάλλον θα ξανά έκανα παιδί , με μια ακόμα σκέψη, ότι θα ξανα έκανα παιδί με τον ίδιο άνθρωπο.

Η μητρότητα είναι ένα μεγάλο ταξίδι με πολλές εμπειρίες. Και όπως κάθε ταξίδι έχει κούραση αλλά ανακαλύπτεις νέα πράγματα. Και μόνον όποιος κάνει αυτό το ταξίδι μπορεί να το καταλάβει.

Αρέσει σε %d bloggers: