Αναζητώντας γιατρό

Αναζητώντας γιατρό

Έχουμε μετακομίσει εδώ και δύο χρόνια στο χωριό για μια καλύτερη ζωή , για μια ποιότητα ζωής. Μια ώρα από την Θεσσαλονίκη και λιγότερο από μια ώρα πλέον από την Λάρισα, από μεγάλα αστικά κέντρα.Ένα πρόβλημα υγείας όμως μας έδειξε την κατάσταση της ιατρικής περίθαλψης  στην ελληνική επαρχία. Αναζητώντας λοιπόν γιατρό!

Κυριακή μεσημέρι και αφού έχουμε κάνει το μπάνιο μας στην θάλασσα και έχουμε φάει γυρνάμε στο σπίτι για ξεκούραση. Και εκεί που όλα είναι καλά , αρχίζει το τζιτζίκι να παραπονιέται για πόνο στην κοιλιά. Ως μάνα κρατώ την ψυχραιμία μου προσπαθώντας να ηρεμήσω τον μικρό και να καταλάβω που πονάει και τι μπορεί να είναι. Γιατί ως γνωστόν όλες οι μαμάδες είμαστε και λίγο γιατροί.

Ο πόνος δεν υποχωρεί και μάλιστα γίνεται πιο έντονος . Φτάνουμε στο απόγευμα και αποφασίζουμε να κάνουμε επίσκεψη στο κέντρο υγείας της περιοχής μας. Και εκεί αρχίζει ο γολγοθάς της αναζήτησης γιατρού. Δεν έχω παράπονο στα γρήγορα εξέτασαν το τζιτζίκι. Έχουν υπόνια για σκωληκοειδίτιδα αλλά δυστυχώς στο κέντρο υγείας δεν μπορούν να κάνουν τίποτα απολύτως , ούτε εξέταση αίματος καλά καλά, παρά να σε παραπέμψουν στο νοσοκομείο. Δεν υπάρχουν όλες οι ειδικότητες και όσοι υπάρχουν προσπαθούν να δώσουν πρώτες βοήθειες και συμβουλές , να συνταγογραφήσουν φάρμακα και αν είναι κάτι πιο σοβαρό σου συστήνουν να πας στο νοσοκομείο της περιοχής.

Ξεκινάμε λοιπόν για το νοσοκομείο της Κατερίνης ή καλύτερα της Πιερίας γιατί βρίσκεται στην μέσα του πουθενά. Αν δεν ξέρεις που είναι άνοιξε χάρτες , συμβουλέψου gps, ρώτα περιπτερά μήπως και καταφέρεις και το εντοπίσεις. Το νοσοκομείο το βλέπεις και χαίρεσαι πραγματικά γιατί είναι καινούριο και χωρίς μεγάλη φασαρία. Στην αρχή αυτή η σχετική ησυχία σε ηρεμεί αλλά με μια δεύτερη σκέψη βλέπεις ότι ίσως κάτι δεν πάει καλά. Αυτή η ηρεμία δεν είναι και πολύ φυσιολογική για νοσοκομείο που εξυπηρετεί ολόκληρο νομό!

Και δυστυχώς επιβεβαιώθηκα.

Ο παιδίατρος  ήρθε γρήγορα αλλά δυστυχώς έπρεπε να μας εξετάσει παιδοχειρούργος. Παιδοχειρούργος όμως δεν υπάρχει.Όχι μόνο στην εφημερία αλλά γενικά στο νοσοκομείο. Η παιδιατρική κλινική έχει μόνο παιδίατρο. Αν υπάρξει η ανάγκη για άλλη ειδικότητα δυστυχώς θα πρέπει να πας σε νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης.

Δρόμο παίρνουμε , δρόμο αφήνουμε και φτάνουμε στο νοσοκομείο στην Θεσσαλονίκη. Μπορώ να πω ότι αν και ημέρα γενικής εφημερίας μας εξέτασαν και δυστυχώς έπρεπε να νοσηλευτούμε κιόλας. Η περιπέτεια μας ευτυχώς έλαβε τέλος μετά από δύο μέρες και επιστρέψαμε σπίτι.

Αυτά που είδα όμως και αντιλήφθηκαν με ταρακούνησαν! Είναι γνωστό σε όλους μας ότι η δημόσια  υγεία στην Ελλάδα έχει τα μαύρα της τα χάλια. Αυτό όμως που δεν το χωράει ο νους μου είναι πως είναι δυνατόν σε ένα νοσοκομείο που εξυπηρετεί έναν ολόκληρο να μην υπάρχουν γιατροί!  Θα πείτε καλωσήρθες  στην πραγματικότητα! Αν δεν υπάρχουν όμως γιατροί ποιος ο λόγος να κατασκευάσεις και ξοδέψεις έναν σκασμό λεφτά για κτιριακές υποδομές, ποιος ο λόγος ύπαρξης του νοσοκομείου;

Και αντί να διατυμπανίζουμε ότι υπάρχει νοσοκομείο καλύτερα να διαφημίζουμε ότι δεν έχουμε γιατρούς. Γιατί έτσι θα γλιτώσει ο ασθενής χρόνο από το να πηγαίνει από το ένα νοσοκομείο στο άλλο, αναζητώντας γιατρό . Τουλάχιστον να γνωρίζω που πρέπει να απευθυνθώ! Γιατί ο χρόνος σε πολλές περιπτώσεις είναι αυτός που σώζει ζωές! Ευτυχώς για την δική μας περίπτωση ο χρόνος δεν ήταν τόσο πιεστικός. Σε κάποια άλλη περίπτωση όμως που πρέπει  άμεσα να γίνει εξέταση και άμεσα ίσως και κάποιο χειρουργείο, εκεί τι γίνεται;

Βρίσκομαι τόσο κοντά στην Θεσσαλονίκη και στη Λάρισα αλλά ένιωσα πραγματικά ότι βρισκόμουν χιλιάδες μίλια μακριά . Μακριά από πράγματα απλά όπως μια ιατρική εξέταση και η διάγνωση ενός γιατρού που μπορεί να σου σώσει την ζωή.

Ένιωσα λίγο σαν να είμαι μια ακόμα είδηση στην τηλεόραση από εκείνες τις θλιβερές που άνθρωποι «χάνονται” γιατί αναζητούσαν γιατρό σε νοσοκομείο και πήγαιναν από το ένα στο άλλο. Δεν ήταν η φαντασία μας όμως ή κάποιες στιγμές σε παράλληλο σύμπαν, ήταν η ψυχρή  ελληνική πραγματικότητα. Αν αρρωστήσεις στην επαρχία να εύχεσαι να μην είναι κάτι σοβαρό και να μην είναι επείγον. Ή τουλάχιστον να έχεις την οικονομική δυνατότητα να αναζητήσεις άμεσα ιδιωτική ιατρική περίθαλψη εάν την βρεις και αυτή. Γιατί ιδιωτικά ιατρικά κέντρα επίσης δεν υπάρχουν. Τουλάχιστον εδώ που είμαστε εμείς.

Δυστυχώς ένα ακόμα αρνητικό που ανακάλυψα ζώντας το χωριό.

Διαφορετική πραγματικότητα και ιδιαιτερότητες εδώ στην επαρχία. Μια λίγο πιο διαφορετική ζωή εδώ , που αυτονόητα πράγματα ή πράγματα που είναι δεδομένα στην πόλη, εδώ δεν υπάρχουν.

Ακόμα και έτσι όμως και μετά από την περιπέτειά μας αναζητώντας γιατρό , συνεχίζω να υποστηρίζω ότι η επιλογή μας να μετακομίσουμε στην επαρχία είναι ότι καλύτερο μπορούσαμε να κάνουμε.

Σας περιμένω και την σελίδα στο Facebook

Για περισσότερες εικόνες και ιστορίες από τον Όλυμπο σας περιμένω και στο olympustories.gr

 

Αρέσει σε %d bloggers: