μια νέα ζωή στο χωριό

Από την πόλη στο χωριό

Μια ζωή στην πόλη – 41 ολόκληρα χρόνια – και από αυτά τα μισά να δουλεύω, να τρέχω σαν τρελή να προλάβω και η μέρα να μην φτάνει. Τόσα πράγματα που πρέπει να γίνουν και οι ώρες της ημέρας να είναι λίγες. Μια ζωή που πιο πολύ ήταν βάσανο και ένα συνεχόμενο μαρτύριο. Αλλά ήρθε η ώρα που αποφάσισα να επιλέξω μια άλλη ζωή , έναν άλλο τρόπο ζωής, μια νέα ζωή στο χωριό.

Μια ζωή στην πόλη με άγχος , στρες , νεύρα.Ένας θόρυβος ατελείωτος,αυτοκίνητα,κορναρίσματα,φωνές που δεν σταματούν καμία ώρα της ημέρας. Ένας μόνιμος εκνευρισμός γιατί δεν μπορείς να προλάβεις τίποτα, που είσαι μπλοκαρισμένος στο αυτοκίνητο με μια τρελή κίνηση, που βρίζεις τον μπροστινό σου γιατί έκανε βλακεία, που είσαι μόνιμα κατσουφιασμένος, που δεν ανταλλάζεις ούτε μια καλημέρα. Να ξυπνάς για να πας στην δουλειά αλλά να μην σε ευχαριστεί πλέον , ακόμα ένα βάρος. Σας θυμίζει κάτι όλο αυτό;

Αυτή ήταν η ζωή μου όπως και των περισσοτέρων που ζούνε στις πόλεις.Ένιωθα πολλές φορές ότι πνιγόμουν. Σε συνδυασμό με την όλη μου πορεία, η μετακόμιση στο χωριό ήταν για μένα η σωτηρία.

Στην αρχή δεν καταλάβαινα και πολλά από το τι εστί ζωή στο χωριό. Συνέχιζα με απίστευτο τσίτωμα χωρίς να ξέρω γιατί. Υπερκινητική,αγχωτική και εκνευρισμένη. Και ένα βράδυ χωρίς να έχει γίνει τίποτα ιδιαίτερο, απολαμβάνοντας ένα ποτό στο μπαλκόνι , αντιλαμβάνομαι ότι δεν ακούγεται τίποτα! Το μόνο που ακουγόταν ήταν η ησυχία. Απόλυτη ησυχία, χωρίς αυτοκίνητα, ούτε ομιλίες ούτε τίποτα. Μόνο εμείς ακουγόμασταν. Απόλυτη ηρεμία!

Και αρχίζεις και βλέπεις και αισθάνεσαι σιγά σιγά τις διαφορές. Για να ψωνίσεις  μεγάλα σούπερ μάρκετ δεν υπάρχουν , υπάρχουν μόνο μίνι μάρκετ. Βρίσκεις ότι θέλεις αλλά δεν έχει εκείνο το ιδιαίτερο που έπαιρνες ή την συγκεκριμένη μάρκα.Στην αρχή το θεωρείς αρνητικό και οι πρώτες σκέψεις» ούτε τα απαραίτητα δεν μπορούμε να βρούμε εδώ» και άλλα τέτοια ξεπηδούν στο μυαλό. Άρα αγοράζουμε ποιο συγκεκριμένα πράγματα και τα απαραίτητα.Έτσι κάνουμε και οικονομία , δεν αγοράζουμε περιττά.

Το αυτοκίνητο πλέον δεν το χρησιμοποιώ καθημερινά. Αραιά και που πλέον. Παντού μπορείς να πας με τα πόδια – οι αποστάσεις είναι σχετικά μικρές. Τα μαγαζιά δίπλα, η πλατεία του χωριού, το σχολείο χωρίς να πιέζεσαι από τον χρόνο, χωρίς να αγχώνεσαι που θα παρκάρεις και χωρίς να εκνευρίζεσαι από την ατελείωτη φασαρία και βουητό.

Το αυτοκίνητο το χρησιμοποιούμε πλέον για εκδρομές ή για να πάμε στην πόλη.

Τι συναίσθημα και αυτό, πάω στην πόλη! Για να ψωνίζω ή για βόλτα!

Και βέβαια παντού λες καλημέρα. Ξέρεις δεν ξέρεις τον άλλον , μια καλημέρα του Θεού είναι! Κάτι που το έχουμε ξεχάσει στην πόλη.

https://www.facebook.com/mynewfamily.gr/videos/1655750031181129/

Και μια ηρεμία που μεταδίδεται και στο τζιτζίκι. Ηρεμία και πολύ παιχνίδι, ξένοιαστο, έξω από το σπίτι,μαζί με τα παιδιά της γειτονιάς να τρέχει και να γελάει. Και να τον βλέπω να ξαναβρίσκει τις ισορροπίες του σιγά σιγά.

Μικρές ή μεγάλες αλλαγές ανάλογα πως θέλει να το δει κάποιος. Αλλαγές στον τρόπο ζωή , στον τρόπο σκέψης , στην ψυχοσύνθεσή μου. Οι ρυθμοί κατεβαίνουν και εκείνο το σφίξιμο στο στομάχι αρχίζει και φεύγει σιγά σιγά. Αρχίζω να απολαμβάνω στιγμές. Ο πρωινός καφές, ένα καλό βιβλίο,μια βόλτα στο βουνό.

https://www.instagram.com/p/BlaQtNIHgX3/?taken-by=antigonimitsiou

Απολαμβάνω πλέον την ζωή. Την ζωή από πόλη στο χωριό.

Σας περιμένω και  στην σελίδα toy mynewfamily στο Facebook 

Μπορείτε να δείτε και τις «περιπέτειές μας »  στο Instagram