Mynewfamily.gr

Εθισμένη στην μητρότητα

Και έρχεται επιτέλους κάποια στιγμή που μπορείς να έχεις χρόνο μόνο για σένα . Ή καλύτερα μέρα ολόκληρη για σένα. Για σένα την γυναίκα , τον άνθρωπο που τρέχει  ολημερής και ολονυχτής. Που αγχώνεσαι για όλα και προσπαθείς να τα βγάλεις πέρα.Που κάνεις 3 και 4 πράγματα ταυτόχρονα για να τα προλάβεις όλα.Που το μυαλό σου τις περισσότερες φορές παίρνει φωτιά από τα τόσα πράγματα που σκέφτεσαι ταυτόχρονα και τα τόσα προβλήματα που προσπαθείς να λύσεις ταυτόχρονα. Γιατί ώς γνωστόν τα προβλήματα ακολουθούν και τον νόμο  του Μέρφι , έρχονται όλα μαζί.

Και ξαφνικά καταφέρνεις και φεύγεις για λίγο μακριά. Σου δίνεται εκείνη η απίστευτη ευκαιρία που τόσο αναζητούσες και επιδίωκες με νύχια και δόντια. Επιτέλους κάποιες ώρες ή κάποια μέρα χωρίς παιδί. Χωρίς παιχνίδια στα πόδια σου, χωρίς να σπάς το κεφάλι σου τι άλλο να παίξεις για να περάσει η ώρα γιατί έχεις σκυλοβαρεθεί κιόλας , τι να μαγειρέψεις , να σιδερώσεις έστω και κάτι από τα 4 πλυντήρια που σε περιμένουν γιατί δεν έχετε και τίποτα άλλο να φορέσετε κλπ κλπ κλπ.

Αλλά ένα περίεργο πράγμα κάτι σου λείπει.Νιώθεις ότι δεν έχεις κάτι να κάνεις.

Άντε και κοιμήθηκες λίγο παραπάνω, έκανες ένα μπάνιο με την ησυχία σου , λίγο νύχια , μαλλιά, όλα εκείνα που θεωρούσαμε δεδομένα όταν ήμασταν χωρίς παιδιά και ετοιμαζόμασταν για έξοδο.

Ωραία τα κάναμε όλα αυτά μετά; Άντε και βγήκατε και ξενυχτήσατε .

Κάτι λείπει , κάτι σου λείπει. Και το χειρότερο είναι πως δεν μπορείς να χαλαρώσεις. Είσαι σε αναμμένα κάρβουνα και πρέπει να κάνεις κάτι. Αλλά δεν έχεις να κάνεις κάτι.Το μόνο που μπορείς είναι να χαλαρώσεις και να απολαύσεις την στιγμή.

Αλλά πως γίνεται αυτό;

Και εκείνη την στιγμή αντιλαμβάνεσαι πως τελικά δεν μπορείς να χαλαρώσεις. Έχεις συνηθίσει τόσο πολύ στο να «τρέχεις» που τώρα δεν μπορείς να απολαύσεις μια στιγμή ηρεμίας.

Έχεις εθιστεί στο στρες και στο άγχος!

Κάτι σαν τους ναρκομανείς που σου λείπει η δόση σου και δεν μπορείς να ησυχάσεις.

Επιστημονικά το λένε burn out όρος που χρησιμοποιείται κυρίως για θέματα εργασίας. Εγώ θα το έλεγα εθισμένη στην μητρότητα. Τρέχουμε συνεχώς, τις περισσότερες φορές κάνουμε μονότονες και πληκτικές δουλειές, αμφισβητούμε συνεχώς τον εαυτό μας, είμαστε μόνιμα υπερκινητικές, αγχωμένες και εκνευρισμένες και το κερασάκι έχουμε προβλήματα ύπνου.

Και πολύ φιλολογία επί του θέματος ότι πρέπει να ηρεμήσουμε , να δούμε την ζωή αλλιώς , να κάνουμε γιόγκα και άλλα τέτοια ωραία και μπλα μπλα μπλα.

Και πως ακριβώς μπορεί να γίνει αυτό αγαπητοί μου ψυχολόγοι και πάσης φύσεως επιστήμονες όταν όλα περνούν από το χέρι σου και όλα πρέπει να γίνουν τώρα;

Ναι εντάξει θα προσπαθήσω να τα δω λίγο διαφορετικά τα πράγματα αλλά δεν μπορώ να μην τρελαίνομαι όταν τα λεφτά δεν μου φτάνουν για να πάω στο σούπερ μάρκετ ή όταν έχει πάει 10 το βράδυ και ξεκινάω να βάλω το φαγητό της επόμενης μέρας εκείνη την ώρα ή όταν ο μικρός ανέβασε πυρετό ή πονάει η κοιλιά του και πρέπει να σκεφτώ πως θα το πω στο αφεντικό ότι δεν μπορώ να πάω στην δουλειά.

Καλές οι θεωρίες αλλά κάποια ιδέα επί του πρακτέου υπάρχει;

Θα ήθελα τις συμβουλές σας γιατί μάλλον εγώ έχω παρά καεί.

Αρέσει σε %d bloggers: