στιγμές ανασφάλειας

Στιγμές ανασφάλειας

Ο καιρός περνάει ήρεμα και χαλαρά εδώ στο χωριό. Υπάρχουν όμως κάποιες λίγες στιγμές που ένα άγχος έρχεται χωρίς να το αντιλαμβάνομαι. Μικρές στιγμές ανασφάλειας που με αγχώνουν χωρίς να υπάρχει ιδιαίτερος λόγος.

Έχουμε τακτοποιήσει την ζωή μας και έχουμε ενταχθεί εάν μπορώ να το πω στην κοινωνία του χωριού. Οι καθημερινές μας δραστηριότητες και ασχολίες σε χαλαρούς ρυθμούς γιατί εδώ στο χωριό η ζωή κυλάει διαφορετικά. Δυστυχώς όμως οι έντονοι ρυθμοί της πόλης που είχα ζήσει και επιπλέον  η δική μου ιδιαιτερότητα ως πρώην single mom, έχουν αφήσει κάποια κατάλοιπα. Μικρές αφορμές και το τερατάκι της ανασφάλειας κάνει την εμφάνισή του.

Το τελευταίο περιστατικό ήταν μια γαστρεντερίτιδα που έπαθα και εκεί αντιλήφθηκα ότι το άγχος και η ανασφάλεια ακόμα φωλιάζουν μέσα μου και είναι έτοιμα να ξεπηδήσουν ανά πάσα στιγμή και να γίνουν πάλι μέρος του εαυτού μου. Το περίεργο είναι πως στην συγκεκριμένη στιγμή έλειπε και ο άντρας μου σε ταξίδι. Κάτι σαν τον νόμο του Μέρφι , σαν να προκαλούσα την τύχη μου την συγκεκριμένη στιγμή. Μάλλον είναι αυτό που λέμε ότι αν σκέφτεσαι αρνητικά όλα τα κακά της μοίρας έρχονται.

Ένα σφίξιμο στο στομάχι για το τι μπορεί να γίνει και σκέψεις για τα πιο απλά πράγματα ξεπηδάνε όλες μαζί και κοντεύουν να σε τρελάνουν. Πως θα πας τον μικρό στο σχολείο , πως θα κάνεις φαγητό και αν γίνει αυτό, και αν γίνει το άλλο, ποιος θα με βοηθήσει που είμαι μόνη εδώ και διάφορα αλλά τέτοια. Απλά πράγματα που το  μυαλό τα μεγαλοποιεί γιατί έτσι έχει μάθει να λειτουργεί. Το άγχος ξεπηδάει και γίνεται όλο και μεγαλύτερο και μαζί του και η ανασφάλεια. Σαν το ένα μέρος του μυαλού να κατεβάζει ασφάλειες και να μην μπορεί να σκεφτεί λογικά και το άλλο μέρος του μυαλού να έχει επιδοθεί σε ένα όργιο παραγωγής σκέψεων για το ΑΝ  και ΤΙ θα γίνει.

στιγμές ανασφάλειας

Και όμως τα πράγματα είναι πολύ απλά αν σκεφτεί κάποιος λίγο ψύχραιμα. Ένα τηλέφωνο σε κάποιον γνωστό ή να φωνάξεις την γειτόνισσα να σε βοηθήσει. Γιατί εδώ η βοήθεια στον γείτονα είναι δεδομένη. Όχι ότι όλοι βέβαια θα πετάξουν την σκούφια τους να σε βοηθήσουν αλλά και στην χειρότερη και μια φωνή να βάλεις κάποιος θα ακούσει και θα έρθει. Υπάρχει η έννοια για τον γείτονα εδώ , γνωρίζει ο ένας τον άλλον , δεν υπάρχει το απρόσωπο της πόλης. Και πραγματικά όταν η γειτόνισσα μου έμαθε ότι δεν ήμουν καλά και έλειπε ο άντρας μου είχε την έννοια μου όπως χαρακτηριστικά είπε. Ήρθε με είδε και πήρε και και αρκετές φορές τηλέφωνο να δει αν είμαι καλά!

Για μένα ήταν ένα καλό τεστ και μπόρεσα να αντιληφθώ ότι οι περισσότερες ανησυχίες μας πηγάζουν κυρίως από ένα άγχος που στους ρυθμούς της πόλης διογκώνεται. Ανησυχίες που είναι φυσιολογικό να υπάρχουν σε όλους τους ανθρώπους αλλά εξαρτάται πως τις διαχειρίζεται κάποιος. Δυστυχώς οι ανασφάλειες,το άγχος και οι ρυθμοί της πόλης, μου είχαν μάθει να ζω μόνιμα με μια ανησυχία για το τι κακό μπορεί να συμβεί και και τι θα μπορούσα να κάνω. Ένα μόνιμο άγχος που γίνεται δεύτερη φύση και μπορεί να οδηγήσει και σε αγχώδεις διαταραχές.

Το περίεργο είναι πως αυτές  οι μικρές στιγμές ανασφάλειας που είναι φυσιολογικές για όλους μας, μπορεί να καταλήξουν μέσα στην τρέλα στης πόλης σε αγχώδεις ψυχολογικές διαταραχές που θεωρούμε εντελώς φυσιολογικές!

Ακόμα μια απόδειξη για μένα πως ο τρόπος ζωής μου και σκέψης μου μέσα σε ένα μόνιμο άγχος και με μια μόνιμη ανησυχία για όλα ήταν η λάθος κατεύθυνση. Το τελευταίο απλό κατά τα άλλα περιστατικό, μια απλή αρρώστια, με έκανε να καταλάβω πόσο «προβληματική» ήταν η ζωή μου. Άλλωστε και ο οργανισμός μου το είχε πιστοποιήσει αυτό. Αλλά με έκανε να καταλάβω επίσης πως είναι πολύ εύκολο να «ξανακυλήσω» σε έναν τέτοιο τρόπο ζωής και χωρίς να το αντιληφθώ.

Όπως φαίνεται υπάρχει ακόμα πολύς δρόμος ακόμα να διανύσω και να πω ότι έχω ξεπεράσει εντελώς τον ξέφρενο ρυθμό και το στρες μέσα στο οποίο ζούσα για χρόνια. Ένα στρες και ένα άγχος που υπάρχει καλά κρυμμένο μέσα μου και απλώς περιμένει την κατάλληλη ευκαιρία από απλές ανθρώπινες ανησυχίες να γίνει και πάλι μέρος του εαυτού μου.

 

Αρέσει σε %d bloggers: