το σχολείο στο χωριό

Το σχολείο στο χωριό

Τα σχολεία ξεκινάνε σε λίγες μέρες και όλοι οι γονείς κυρίως οι μαμάδες ένα άγχος το έχουμε. Άγχος, ειδικά όσες έχουν παιδιά τα οποία θα ξεκινήσουν για πρώτη φορά σχολείο , πρώτη φορά δημοτικό . Η αγωνία όμως της μαμάς ειδικά όταν μετακομίζεις στην επαρχία, είναι για το σχολείο στο χωριό. 

Ένα άγχος που ξεκινάει από το άγνωστο , αν μπορούμε να το πούμε έτσι, για το πως θα προσαρμοστεί το παιδί, αν θα ξυπνάει, αν θα τρώει , αν θα μπορέσει να μπει σε πρόγραμμα. Νέο περιβάλλον, νέοι φίλοι , νέα ερεθίσματα. Το σχολείο που θα πάει είναι καλό, κάναμε καλή επιλογή; Και φυσικά η μεγάλη αγωνία της μαμάς αν θα τα καταφέρει μόνο του τόσες ώρες μακριά μας.

Ειδικά στο θέμα του σχολείου θα ομολογήσω ότι εγώ προσωπικά χτυπάω κόκκινο! Αυτό που με ανησυχεί κυρίως εμένα φέτος είναι αν ο δάσκαλος ή η δασκάλα θα έχει διάθεση και την ικανότητα να μάθει, να εξηγήσει , να εκπαιδεύσει. Γιατί δεν έχουμε όλοι τις ίδιες ικανότητες μην γελιόμαστε!

Οι μεγάλες μου ανησυχίες ήταν κυρίως πέρσι. Ήμασταν σε μια νέα περιοχή χωρίς να ξέρει ο μικρός κάποιο παιδάκι και χωρίς φίλους σε ένα καινούριο σχολικό περιβάλλον. Ο μικρός ήταν συνηθισμένος σε άλλα ωράρια και «ήθη και έθιμα» σχολείου. Το ίδιο και η μαμά. Είχαμε εμπειρία 4 χρόνων σε ιδιωτικό παιδικό σταθμό όπου εκτός από την δασκάλα μας υπήρχαν όλα τα υλικά που χρειάζεται ένα σχολείο για να λειτουργήσει σωστά όπως και παιδαγωγούς , ψυχολόγους, γυμναστές. Σε άλλο επίπεδο που λέω και εγώ . Μέχρι και αγγλικά και καθηγήτρια μουσικής και θεατρικής αγωγής είχαμε.

Ήρθαμε λοιπόν στο χωριό και εδώ η επιλογή ήταν μονόδρομος , δημόσιο σχολείο.

Στην αρχή διστακτικά και αρκετά καχύποπτα. Πως θα είναι τα παιδιά, πως θα είναι οι δασκάλες; Κάτι σαν πολιτισμικό σοκ  ήταν κυρίως για μένα η επαφή με τον σχολείο. Είπαμε είχαμε συνηθίσει αλλιώς.

Αλλά αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι οι υποδομές είναι λίγο πολύ σχεδόν ίδιες σε όλη την Ελλάδα δηλαδή μικρές αίθουσες και υλικοτεχνικά πρέπει να υποστηρίζουν το σχολείο οι γονείς, κατά τα άλλα συναντήσαμε υπέροχες παιδαγωγούς. Όχι δασκάλες ή νηπιαγωγούς, παιδαγωγούς. Πέραν όμως από αυτό , άλλωστε είναι και αρκετά υποκειμενικό αν είναι καλός ο δάσκαλος ή όχι.

 

το σχολείο στο χωριό

Αυτό που με ενοχλούσε περισσότερο ήταν ότι ίσως εδώ στο σχολείο στο χωριό δεν θα υπήρχε εκείνη η δημιουργικότητα  που θεωρώ εγώ ότι πρέπει να υπάρχει στο σχολείο.  Κοινώς η εκπαιδευτική διαδικασία. Δεν νομίζω όμως ότι υπάρχει ιδιαίτερη διαφορά αν κάποιο παιδί πηγαίνει σχολείο στο χωριό ή στην πόλη. Δυστυχώς το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα δεν αφήνει και πολλές επιλογές για «παρεκκλίσεις», για κάτι διαφορετικό. Οπότε είτε στην επαρχία είτε στην πόλη τα ίδια θα μάθουν τα παιδιά μας.

Η άλλη μεγάλη διαφορά που συνάντησα είναι  ότι στις μικρές κοινωνίες όπως στο χωριό, μέσα από το σχολείο  θέλεις δεν θέλεις «εκτίθεται» και η οικογένειά σου. Όλοι γνωρίζουμε ποιος, που και γιατί. Ποιανού παιδί είσαι εσύ, ποια είναι η θεία, τι κάνει ο μπαμπάς, από που είσαι και άλλα τέτοια κοτσομπολίστικα. Σε κάποιους ίσως ξενίζει αυτή η κατάσταση αλλά έτσι είναι εδώ . Η ιδιωτικότητα δεν ισχύει και πολύ. Αυτό βέβαια βοηθάει κιόλας.

Σε αυτές τις «περίεργες » εποχές που τα μάτια μας πρέπει να είναι όχι απλώς δεκατέσσερα, είναι καλό που γνωριζόμαστε μεταξύ μας . Σε μια μικρή κοινωνία  ξέρουμε ο ένας τον άλλον είναι και πιο εύκολο να προλάβουμε «καταστάσεις» ή και να επεμβαίνουμε χωρίς να χανόμαστε στην ανωνυμία.

Η μεγάλη διαφορά δεν είναι τόσο στο σχολείο καθεαυτό αλλά γενικά στο πως λειτουργεί η εδώ κοινωνία Από την στιγμή που όλοι γνωριζόμαστε , η δασκάλα μπορεί να είναι συγγενής  ή καλή φίλη, ο επαγγελματίας που έχει το κυλικείο και είναι ο άντρας μου, η διευθύντρια να είναι κάτι άλλο , οι ρόλοι πολλές φορές συγχέονται . Δεν μπορείς να » επέμβεις» όταν βλέπεις ότι κάτι δεν πάει καλά ή δεν πάει και τόσο σωστά. Γιατί εάν πεις κάτι που θεωρείς λάθος αυτόματα μπαίνεις στο στόχαστρο της φίλης, της μαμάς , της δασκάλας γενικά μιας κοινωνίας.

Η μοναδική ανησυχία μου και για φέτος έχει να κάνει μόνο για τον δάσκαλο που θα μας έχει. Εύχομαι να είναι κάποιος με όρεξη για να κάνει τα παιδιά να αγαπήσουν το σχολείο και την όλη εκπαιδευτική διαδικασία.

Περιμένουμε λοιπόν με αγωνία το χτύπημα του κουδουνιού.

Καλή σχολική χρονιά σε όλους!

Βρείτε μας και στο Facebook με περισσότερες περιπέτειες από την νέα μας ζωή στο χωριό!

 

Αρέσει σε %d bloggers: